Terug

Het ontstaan van de Biesbosch

De Biesbosch is ontstaan door een waternoodsramp, de St. Elizabethsvloed, in 1421. Het maar amper beveiligde land werd geteisterd door zware stormen en een hoge vloed. Toen het water door de zwakke dijken brak was er geen houden meer aan. De laaggelegen landerijen liepen vol en een vijftal dorpen werd totaal weggevaagd. Wat er overbleef was een grote binnenzee.

Omdat er twee grote rivieren, de Maas en de Waal, in deze binnenzee uitmonden, kwam het sediment dat deze rivieren meevoerden in de binnenzee en bezonk daar. In een snel tempo kwamen er meer en meer zandbanken. Het is duidelijk dat de Biesbosch, een uniek natuurgebied, vanaf het begin van zijn bestaan door mensenhanden is ontstaan. Iedere keer als een zandbank zijn kopje boven de vloedlijn uitstak, werd hij door de plaatselijke bevolking direct omdijkt. Zo ontstonden dus de eerste polders.

Toch is de Biesbosch heel lang een gebied gebleven waar water en wind de dienst uit maakten. De eerste dijken bleken in het begin niet al te sterk. Het kwam nogal eens voor dat door najaarsstormen de pas aangelegde dijken weer wegvaagden en moest het pas gewonnen land weer aan het water worden teruggegeven. Zo kwam men er ook achter dat het veelvuldig in de biesbosch voorkomende wilgenhout uitermate geschikt bleek, om als zinkstukken samengevlochten, te dienen als fundament voor de dijken die daardoor veel sterker werden.

bron: www.drima.nl

De Biesbosch in de 2e wereldoorlog

In de eerste week van november 1944 is Noord - West Brabant bevrijd. Het Hollandsch Diep, de Amer en de Bergsche Maas werden een natuurlijke grens tussen bevrijd Nederland en bezet Nederland. De Duitsers waagden zich niet in het onherbergzame gebied met eb en vloed waar bovendien geen economisch gewin te halen was.

Vanuit het bevrijde gebied moest belangrijke informatie worden gebracht naar bezet gebied, dit gebeurde via crossings. De crossings waren op de eerste plaats bedoeld als militaire koerierswegen. Alle belangrijke boodschappen en instrumenten kon men zo overbrengen van bevrijd naar bezet gebied of andersom. Op de tweede plaats kwam personenvervoer. Gestrande Geallieerde piloten konden via de geheime overtochten weer terugkeren in bevrijd Nederland. En mensen die in levensgevaar verkeerden, zoals de Joden, konden ook via de crossings naar het bevrijde deel van Nederland. Als laatste gebruikte men de overtochten voor het vervoer van medicijnen.

Eind februari 1945 is er in het westen een tekort aan insuline Men wordt op ratsoen gezet en krijgt maar eenderde van de benodigde hoeveelheid. Dankzij de crossline zijn tienduizenden suikerpatienten gered. Er waren twee routes: Een van Sliedrecht naar lage Zwaluwe en een van Werkendam naar Drimmelen Een crossing was tussen de 13 en 18 kilometer lang en als als alles meezat duurde het ongeveer 3 uur. Helaas kwam het wel eens voor dat het niet ging zoals men wenste en duurde de tocht tussen de 8 en 12 uur. Ook was een tocht wel eens tevergeefs want dan stonden er bij het eindpunt Duitse controle posten en moest men helemaal weer terug keren. Alle tochten werden ondernomen in de duisternis . Zodra de maan tevoorschijn kwam ging men niet weg. De Duitse bezetter had alles ondernomen om de '' de partizanen van de Biesbosch'' zoals zij ze noemden te onderscheppen.

Op de foto hierboven ziet U het Bruggetje van Sint Jan in de Biesbosch. Dit bruggetje is het symbool van verzet door onderduikers hun helpers en linecrossers. Op dit bruggetje werden 75 vijandelijke [ Duitse soldaten] ontwapend door soldaten van het onderduikerscommando.

Het aantal crossingen word geschat op 450 . De crossingen waren dus een belangrijk deel van het verzet.         bron: http://www.student.vu.nl/j.bartol/Water/index.htm

De Biesbosch nu

Sindsdien is de Biesbosch een gebied waar de griendwerker niet meer is en de boer er bijna niet meer voorkomt. Maar ook de veerman is er niet meer. Hij die er vroeger voor zorgde, in zomer en winter, een bewoner uit de Biesbosch over te roeien. Er werd dan een tenen mand in een soort galg gehesen als teken voor de veerman. De mand is er nog. Die is als een soort monument blijven staan.

Sinds een paar jaren is de Biesbosch een nationaal park. Dat wil zeggen dat naast de recreant wat minder en de natuur meer ruimte kreeg. De sinds eeuwen door de boeren bewerkte polders werden weer teruggegeven aan de natuur. De dijken van deze polders werden doorgestoken waardoor een soort van wetland is ontstaan, zodat steeds meer vogelsoorten terug naar de biesbosch komen. Hij is pas een paar keer boven de biesbosch gezien, maar u moet niet schrikken als u toevallig een visarend boven u ziet vliegen.

De zilverreiger die vroeger een zeldzaamheid was, kunt U nu met tientallen op een rijtje zien zitten. Zo zijn er vele verschillende vogelsoorten die, voor wie er een oog voor heeft, veel plezier kunnen bezorgen. Maar ook de bever is terug. Ongeveer 15 jaar geleden zijn een drietal paartjes uit het voormalige Oost Duitsland overgebracht naar de biesbosch. Nu laten een vijftigtal bevers over de hele biesbosch verspreid hun specifieke sporen achter.

bron: www.drima.nl

Copyright K.V. De Biesbosch Bevers © 2010 - Disclaimer